Diamanten huwelijk voor bruidspaar Koster-De Vries

Sinds dinsdag 17 mei zijn Piet en Riki Koster-De Vries wel 60 jaar getrouwd! Reden voor burgemeester Joan de Zwart-Bloch om een felicitatiebezoek te brengen.

Burgemeester staat naast het echtpaar in de tuin van het echtpaar

Riki Koster-de Vries:

Ongeveer 35 jaar geleden stond onderstaand verslagje in weekblad Margriet. Ik verdiende er de hoofdprijs mee, het wekelijkse gouden tientje! Het verslag vertelt over de allereerste ontmoeting tussen mijn man en mij. Daaronder staat een foto van Piet met onze ouders. Deze foto stond in 1953 op de voorpagina van de Philipskoerier, het blad dat bij alle werknemers van het Philipsconcern bezorgd werd. 

Goud voor uw Brief

De watersnood bracht mij iets goeds

13 was ik. Een Brabants meisje in Eindhoven met een heleboel vriendjes en vriendinnetjes. Maar verliefd, nee, dat was ik nog nooit geweest toen het eind januari 1953 zo vreselijk begon te stormen. Die zondag, de eerste februari, hoorden we dat in Zeeland de dijken waren doorgebroken, dat veel mensen verdronken waren en dat anderen op daken of in bomen zaten.

Mijn vader fietste meteen naar de andere kant van de stad en liet zich als een van eersten inschrijven voor een evacué. 

De nood was hoog. Het mocht daarom desnoods een echtpaar zijn en als zij toevallig een baby hadden, nou ja… die kon er ook nog wel bij. Maar we hadden zelf 5 kinderen en ons huis was eigenlijk al vol.

De zaterdag na de ramp reed er tot 3 maal toe een bus met evacués door onze straat. Telkens werden er een paar bij gastgezinnen afgezet, maar wij werden overgeslagen. Tenslotte ging vader maar eens poolshoogte nemen bij het bureau waar hij zich had opgegeven. Wéér op de fiets, want telefoon of auto hadden we niet.

Hij werd er met open armen ontvangen: de eerste lijst met gastgezinnen was zoekgeraakt en nu zaten ze met een aantal Zeeuwen zonder onderdak! Voldaan ging vader naar huis en al gauw stopte er een taxi bij ons huis met evacués die de hele dag al in die bus hadden gezeten.

Ik zag ze uitstappen: een vader, een moeder, en een kind… nee, geen baby: maar een jongen van 13! 

Nooit vergeet ik zijn entree. Hij had zwart haar, bruine ogen, een lief, maar vermoeid gezicht en een grote plunjezak op zijn schouder met dekens die uit het water waren gered. Nog nooit had ik zo’n stoere jongen gezien!

Piet en ik, wij verstonden elkaar nauwelijks. Ook niet toen we de volgende dag aan tafel zaten en hij plotseling riep: “Ik mô spiëen”! Zijn ouders riepen paniekerig wat naar ons, maar ook dat begrepen we niet. Gelukkig rende Piet zelf al weg, naar de wc: zijn maag was helemaal van streek geraakt door alle emotie en narigheid die hij had meegemaakt.

Maar wat kregen we het fijn en gezellig met elkaar! Toen hij een paar weken later door een vriendje te eten werd gevraagd was zijn antwoord: ”ik eet liever tuus” - en dat “tuus” was ons huis!

Nog steeds is mijn huis zijn huis, want al bijna 25 jaar zijn we nu heel gelukkig met elkaar getrouwd en wonen we sámen in óns huis!

foto van Piet met de ouders van Piet en Riki
Februari 1953